W nocy

O piosence

„W nocy” to krótki wiersz Kazimierza Przerwy-Tetmajera, poety Młodej Polski, pisany na przełomie XIX i XX wieku. Ktoś nocą podnosi głowę i patrzy w ciemne niebo, a wzrok grzęźnie mu w tej wklęsłej kopule. Przechodzi go dreszcz, lęk schodzi aż w koniuszki palców, więc spuszcza oczy i nie śmie ich już podnieść, bo tam, w górze, czuje coś przeciwnego całej swojej naturze.

Do usłyszenia dzisiaj jest w nim uczciwość: zamiast zachwytu nad gwiazdami jest zwykły strach przed tym, jak wielkie jest niebo. Linijka do zapamiętania: „Tam nieskończoność, wieczność, nicość”, trzy słowa, które poeta nazywa tajemniczym runem. Pierwsza strofa wraca jako refren trzy razy, żeby to spojrzenie w górę powtórzyło się jak w bezsenną noc.

Posłuchaj późno w nocy, kiedy niebo jest bez księżyca, przed lekcją o Tetmajerze i dekadentyzmie albo wyślij komuś, kto też kiedyś bał się patrzeć w gwiazdy. Tekst jest w opisie i na ekranie, słowo w słowo tak, jak napisał go Tetmajer, wszystkie trzy strofy.