Biała magia

O piosence

„Biała magia” to wiersz Krzysztofa Kamila Baczyńskiego z lat wojny, jeden z jego wierszy do Barbary Drapczyńskiej, ukochanej i żony, której imię pada w wierszu dwa razy. Barbara stoi nocą przed lustrem z rękami we włosach i napełnia się światłem jak szklany dzban: gwiazdami, białym płynem miesiąca, muzyką białych iskier. Przez jej ciało przechodzą łasice, oszronione niedźwiedzie i strumień myszy, aż zasypia, a czas osiada w niej na dnie jak blask.

Do posłuchania dzisiaj jest w nim czułość, która nie mówi „kocham”, tylko patrzy. W wierszu pisanym w najgorszych latach nie ma ani jednego słowa o wojnie, jest tylko cisza, szkło i światło. Linijka do zapamiętania: „biała łasica milczenia pod niewidzialną ręką”. Ostatnia strofa wraca jako refren, żeby tę łasicę było słychać trzy razy.

Posłuchaj wieczorem, kiedy ktoś bliski już zasypia, przed lekcją o Baczyńskim albo wyślij komuś, na kogo lubisz patrzeć, kiedy milczy. Cały tekst jest w opisie i na ekranie, słowo w słowo tak, jak napisał go Baczyński, wszystkie sześć strof.