Piosenka księżyca

O piosence

„Piosenka księżyca” to wiersz Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, poety pokolenia Kolumbów, z mottem z Verlaine'a „La lune blanche”, czyli „biały księżyc”. Księżyc wylewa się na czarny stół płytką rzeką, noc jest gęsta jak woda w akwarium, podwórzami płyną długie śliskie ryby, a srebro gładzi mokre ściany. W całym wierszu nie ma ani jednej osoby, jest tylko światło, które zachowuje się jak woda.

Do usłyszenia dzisiaj jest w nim ostatni obraz, najmniejszy i najbardziej zostający w głowie: na stole rozślizganym od blasku czarny piesek gryzie światło. Tę strofę słychać jako refren trzy razy, a przed ostatnim wraca cicho pierwsza, z księżycem wylanym na stół z matowej czerni.

Posłuchaj późnym wieczorem przy oknie, kiedy księżyc stoi nad podwórzem, przed lekcją o Baczyńskim albo wyślij komuś, kto zawsze zauważa światło na ścianie. Tekst jest w opisie i na ekranie, słowo w słowo tak, jak napisał go Baczyński, wszystkie trzy strofy.