Dowiozę was do domu

Zwrotka 1

Dwudziesta druga, Londyn gasi światła,
bagażnik: torby, pudła i rowerek.
Ktoś wnosi choinkę złożoną na pół,
ktoś śpiące dziecko w za dużym sweterku.
Liczę głowy w lusterku, dwadzieścia dwie,
zamykam drzwi i ruszam w ciemny grudzień.
Przede mną noc, dwadzieścia godzin drogi,
a za mną cały autokar do domu.

Refren

Śpijcie, ja was dowiozę do domu,
jeszcze granica, jeszcze most, jeszcze świt.
Dwadzieścia imion, jedna szeroka droga,
śpijcie, ja was dowiozę do domu.

Zwrotka 2

Noc w Belgii, deszcz rozmywa się na szybie,
z tyłu autokar mówi półgłosem:
ten nie był w domu cztery lata z rzędu,
ta wiezie w torbie sukienkę na wesele,
tamten ma w kieszeni zdjęcie z porodówki
i syna, którego jeszcze nie trzymał.
Słucham tych historii przez pół Europy
i żadnej z nich nie powtórzę nikomu.

Refren

Śpijcie, ja was dowiozę do domu,
jeszcze granica, jeszcze most, jeszcze świt.
Dwadzieścia imion, jedna szeroka droga,
śpijcie, ja was dowiozę do domu.

Mostek

Na granicy ktoś z tyłu zaczyna śpiewać,
najpierw sam, potem trzy rzędy, potem wszyscy,
i przez chwilę nikt nie patrzy w telefon,
tylko w okno, za którym robi się jasno.

Refren

Śpijcie, ja was dowiozę do domu,
jeszcze granica, jeszcze most, jeszcze świt.
Dwadzieścia imion, jedna szeroka droga,
śpijcie, ja was dowiozę do domu.